انشا درباره ی الله

خداوند، نامی است که با شنیدنش دل آرام می‌گیرد و جان روشن می‌شود. او آغاز همه چیز است، بی‌نیاز از آغاز، و پایان همه چیز است، بی‌نیاز از پایان. وقتی به آسمان نگاه می‌کنم و ستاره‌ها را می‌بینم، حس می‌کنم هر نقطه‌ی نور، نشانی از عظمت اوست. وقتی صدای باران را می‌شنوم، انگار زمزمه‌ای از مهربانی اوست که بر زمین می‌بارد.

الله، خالق هستی است؛ کسی که از هیچ، همه چیز را آفرید. او نه تنها آسمان‌ها و زمین را ساخت، بلکه دل‌های ما را با عشق و ایمان پر کرد. هر لحظه‌ای که نفس می‌کشیم، نعمتی از اوست. هر لبخندی که بر لبانمان می‌نشیند، هدیه‌ای از اوست. حتی اشک‌هایمان، اگر با یاد او جاری شوند، آرامشی در دل دارند که هیچ‌کس جز او نمی‌تواند ببخشد.

در سختی‌ها، وقتی همه چیز تاریک می‌شود، یاد خدا مثل نوری در دل شب می‌درخشد. او پناه دل‌های شکسته است، امید دل‌های ناامید، و آرامش دل‌های بی‌قرار. وقتی دعا می‌کنم، حس می‌کنم کسی هست که صدایم را می‌شنود، حتی اگر هیچ‌کس دیگر نشنود. وقتی شکر می‌گویم، حس می‌کنم کسی هست که لبخندم را می‌بیند، حتی اگر کسی کنارم نباشد.

الله، نه فقط در کتاب‌ها و دعاها، بلکه در لحظه‌لحظه‌ی زندگی ما حضور دارد. در نگاه مادر، در دعای پدر، در صدای اذان، در سکوت شب، و حتی در تپش قلب ما. او نزدیک‌تر از رگ گردن است، اما بزرگ‌تر از هر تصور و خیال.

خداوند، بخشنده است؛ حتی وقتی فراموشش می‌کنیم، او ما را فراموش نمی‌کند. مهربان است؛ حتی وقتی خطا می‌کنیم، در را به روی ما نمی‌بندد. داناست؛ حتی وقتی نمی‌دانیم، او راه را نشانمان می‌دهد. و صبور است؛ حتی وقتی دیر بازمی‌گردیم، او منتظرمان می‌ماند.

اگر دنیا پر از صدا باشد، صدای خدا آرام‌ترین است. اگر دل پر از درد باشد، یاد خدا شفابخش‌ترین است. اگر راه‌ها بسته باشند، راه خدا همیشه باز است.

در پایان، باید گفت که الله نه فقط یک واژه است، بلکه نوری است که اگر در دل بتابد، زندگی را زیبا، دل را آرام، و روح را سبک می‌کند. او دلیل بودن ماست، و مقصد نهایی‌مان. با یاد او، هیچ چیز غیرممکن نیست، و بی یاد او، هیچ چیز کامل نیست.